KRÓLOWIE KULTURY I HISTORII ŚRÓDZIEMNOMORSKIEJ

W Wenecji w święto Wniebowstąpienia odprawia się obrzęd „Sposalizio del mare – zaślubiny z morzem”. Kiedyś była to najwspanialsza wśród wielu uroczystości obywających się w ciągu roku, a uczestniczyły w nim długie korowody statków, którym przewodził doża na głównej galerze państwa o nazwie Bucintoro (lub Bucentauro). Wiążąc się z morzem, doża obrzędowo rzucał pierścień, mówiąc: „Desponsamus te, mare”, to znaczy „Poślubiam cię morze”. Obrzęd prawdopodobnie ustanowiono w XII wieku na cześć wygranej bitwy, a szybko stał on się symbolem Wenecji jako morskiej, bezkonkurencyjnej potęgi. Bucintoro była główną galerą państwa, obficie udekorowaną złotem, a jej imię, prawdopodobnie pochodziło od rzeźby na dziobie statku, która przedstawiała pół człowieka, pół byka. Jej wygląd znamy z osiemnastowiecznych obrazów Canaletta. Oprócz Bucintoro, na pewno warto wspomnieć również o dzisiejszym chyba najbardziej znanym symbolu Wenecji – o gondoli. Gondola jest łodzią przeznaczoną do żeglugi po płytkich wodach, przy minimalnej prędkości, dlatego jest jakby stworzona dla Wenecji i jej licznych kanałów. Do budowy gondoli wykorzystuje się osiem różnych rodzajów drewna ( jedlinę, dębinę, wiśnię, orzech, brzozę, mahoń, modrzew i drzewo cytrynowe), a składa się ona z 280 części. Jej asymetryczny kształt umożliwia łatwe sterowanie przy pomocy jednego tylko wiosła, którego używa gondolier stojący na rufie. Lewa strona gondoli jest głębsza od prawej dla stworzenia równowagi dla ciężaru gondoliera.

Katakolon to miasteczko na wybrzeżu na południe od Patrasu, oddalone 12 km od urzekającej Olimpii. Jak sama nazwa wskazuje, Olimpia znana jest jako miejsce Igrzysk Olimpijskich z czasów antycznej Grecji, które miały takie znaczenie jak przepowiednie Pytii w Delfach. Płomień olimpijski wzniecany jest za pomocą skupionych promieni słonecznych w ruinach świątyni Olimpii. Stamtąd sztafeta olimpijska przekazuje pochodnię olimpijską kolejnym biegaczom do miasta, gdzie odbywają się igrzyska.

Jedna z najpiękniejszych części wybrzeża tureckiego, z czystym morzem, przepięknymi plażami i bogatą roślinnością w głębi lądu, w której dominują gaje oliwne i gęste lasy sosnowe. Decydując się na wycieczkę do starego miasta Efezu na pewno nie będziecie żałować, ponieważ czeka tam na Was Świątynia Artemidy. Bogini łowów, Artemidę, czczono w całej Azji Mniejszej. Według greckiego mitu, była córką Zeusa i Lety, siostrą bliźniaczką Apolla. Urodzona na wyspie Delos, skąd Leta uciekła, by uciec od pytona, który miał ja pożreć, a którego przysłała zazdrosna żona Zeusa, Hera. Artemida była też boginią, która mogła zesłać nagłą śmierć. Była tez patronką lasów, łąk i przyrody.

W klasztorze franciszkańskim Mala braća w Dubrowniku powstała jedna najstarszych aptek w Europie, która jest do dziś czynna. Bracia byli specjalistami w wykorzystywaniu ziół i korzeni w najczęstszych chorobach: bólach żołądka, zębów, głowy czy podrażnieniach skóry. Apteka posiada cenne zbiory książek w dziedzinie farmacji i medycyny, około 2000 recept, z których niektóre egzemplarze są wyeksponowane w muzeum, razem z umeblowaniem aptekarskim i sprzętem zebranych tam od XV w. Stara apteka ze względu na zainteresowanie odwiedzających została ponownie umieszczona w pierwotnym miejscu, w dolnej części klasztoru, do pomieszczeń, w których znajdowała się w 1317 roku, a w którym dziś znajduje się część inwentarza klasztornego muzeum. Warto wskazać różnicę między nowa a starą apteką. Nowe w większości sprzedają gotowe leki, będące w masowej produkcji, a stare były czymś w rodzaju małych «fabryk» leków, wytwarzanych tylko z naturalnych składników. Właśnie w tym kryje się ich historyczne znaczenie.

Jako dowód wiary, sułtanie, wezyrowie i wiele innych hierarchów osmańskich, często finansowało budowę meczetów, z których wiele powstawało na wzór Aja Sofi ju, zbudowany w 1765 roku. Meczet to miejsce gdzie zbierają się wierni, jest to nie tylko miejsce modlitwy ale i zebrań muzułmanów. Wykorzystuje się go jako miejsce publicznych zebrań w przypadkach losowych, ale też dla wystąpień publicznych. Mogą się w nim spotykać różne grupy, a dzieci zbierają się by odrabiać zadania domowe. Często jest to schronienie dla podróżnych, którzy przychodzą tu po wodę; wspólnota dla wiernych i miejsce snu.